Hiob jest bohaterem biblijnej księgi noszącej jego imię, jednego z arcydzieł literatury światowej. Ten sprawiedliwy i bogaty człowiek z ziemi Us w ciągu kilku dni traci stada, sługi i dziesięcioro dzieci, a potem zostaje dotknięty chorobą, która pokrywa go wrzodami. Nie złorzeczy Bogu: „Dał Pan i zabrał Pan. Niech będzie imię Pańskie błogosławione!” Ośmiela się jednak wykrzyczeć swoje cierpienie i pytać Boga. Wzór cierpliwości i wiary w doświadczeniu, jest czczony przez Kościół jako święty Starego Testamentu; dawne Martyrologium Rzymskie wspominało go 10 maja.
Kim był Hiob?
Księga Hioba nie jest kroniką historyczną, lecz wielkim poematem mądrościowym, napisanym zapewne około V wieku przed Chrystusem. Jej bohater nie jest nawet Izraelitą: mieszka w ziemi Us, na wschodzie. Księga przedstawia go jako człowieka sprawiedliwego i prawego, który boi się Boga i unika zła (Hi 1, 1). Stawia najtrudniejsze pytanie: dlaczego cierpi sprawiedliwy? Odrzuca gotowe odpowiedzi i to stanowi o jej sile.
Próba
Prolog przedstawia rozmowę w niebie: szatan, oskarżyciel, twierdzi, że Hiob kocha Boga tylko dlatego, że jest obdarowany wszystkim. Bóg dopuszcza próbę. Jednego dnia przychodzą kolejno posłańcy: woły i osły zostają zrabowane, owce spalone, wielbłądy uprowadzone, a wichura wali dom, w którym ucztowali jego synowie i córki. Hiob rozdziera płaszcz, goli głowę, pada na ziemię i oddaje pokłon: „Nagi wyszedłem z łona matki i nagi tam wrócę. Dał Pan i zabrał Pan. Niech będzie imię Pańskie błogosławione!” (Hi 1, 21).
Potem Hiob zostaje dotknięty złośliwym wrzodem od stóp aż do czubka głowy. Siedząc na popiele, drapie się skorupą. Żona namawia go, by złorzeczył Bogu i umarł. On odpowiada, że skoro przyjmujemy od Boga dobro, powinniśmy przyjąć także zło.

Krzyk Hioba i jego przyjaciele
Trzej przyjaciele, Elifaz, Bildad i Sofar, przychodzą go pocieszyć. Najpierw przez siedem dni siedzą przy nim w milczeniu i jest to ich najpiękniejszy gest. Potem Hiob przeklina dzień swoich narodzin, a przyjaciele zabierają głos: jeśli cierpisz, to dlatego, że zgrzeszyłeś; nawróć się, a Bóg przywróci ci szczęście. Hiob odrzuca to wyjaśnienie: wie, że nie zasłużył na takie nieszczęście. Protestuje, domaga się sądu z Bogiem, wykrzykuje swoje niezrozumienie. Ale w samym środku swojej nocy mówi także: „Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje” (Hi 19, 25), a Kościół czyta te słowa podczas pogrzebów.
Bóg odpowiada z wichru
Na końcu Bóg przemawia do Hioba z wichru. Nie daje mu wyjaśnienia, lecz każe mu kontemplować stworzenie i pyta, gdzie był, gdy On zakładał ziemię. Gwiazdy, morze, dzikie zwierzęta: wszystko mówi o mądrości, która przerasta człowieka. Hiob milknie i wyznaje, że dotąd znał Boga tylko ze słyszenia, a teraz ujrzał Go własnymi oczami (Hi 42, 5). Bóg przyznaje rację nie przyjaciołom, którzy źle o Nim mówili, lecz Hiobowi, który był szczery. Hiob modli się za przyjaciół, a Bóg zwraca mu w dwójnasób to, co posiadał.
Czego uczy nas Hiob?
Hiob uczy, że można powiedzieć Bogu o całym swoim cierpieniu, nawet o buncie, nie przestając wierzyć. Pokazuje też, że cierpienie nie jest karą, wbrew temu, co myśleli jego przyjaciele. Chrześcijanie widzą w nim figurę Chrystusa, sprawiedliwego, który cierpi, i odpowiedź, która przychodzi dopiero z krzyża. Z Hiobem modlimy się za chorych, za tych, którzy wszystko stracili, o cierpliwość w doświadczeniu i o umiejętność towarzyszenia cierpiącym, przede wszystkim przez milczącą obecność.
Aby modlić się razem z nim, odmów modlitwę z Hiobem w czasie próby albo odpraw nowennę z Hiobem.
Warto poznać także
- Król Dawid, który również wykrzykuje Bogu swoją udrękę w psalmach.
- Prorok Jeremiasz, inny doświadczony sprawiedliwy, który ośmiela się wypowiedzieć swoją skargę.
- Święta Bernadetta, która przeżywała chorobę w wierze.
- Święty Ojciec Pio, który łączył swoje cierpienia z cierpieniami Chrystusa.