Dawid jest najsłynniejszym z królów Izraela. Młody pasterz z Betlejem, wybrany przez Boga i namaszczony przez proroka Samuela, pokonuje olbrzyma Goliata, a następnie około roku 1000 przed Chrystusem zostaje królem i czyni Jerozolimę swoją stolicą. Wojownik, poeta i muzyk, grzesznik proszący o przebaczenie, jest tradycyjnym autorem dużej części psalmów. Bóg obiecuje mu, że jego potomstwo będzie panować na wieki: Ewangelie przedstawiają Jezusa jako „Syna Dawida”. Martyrologium Rzymskie wspomina go 29 grudnia.
Kim był król Dawid?
Historię Dawida opowiadają dwie Księgi Samuela, Pierwsza Księga Królewska i Księgi Kronik. Najmłodszy syn Jessego z pokolenia Judy pasie trzody swojego ojca, gdy Bóg posyła po niego. Będzie panował około czterdziestu lat, najpierw w Hebronie, potem w Jerozolimie. Nie jest świętym bez skazy: Biblia opowiada o jego słabościach z całą szczerością. Jest jednak człowiekiem, który zawsze wraca do Boga, i Pismo Święte nazywa go mężem według Bożego serca (1 Sm 13, 14).
Pasterz wybrany przez Boga
Bóg posyła proroka Samuela do Betlejem, aby namaścił jednego z synów Jessego. Przechodzi przed nim siedmiu starszych, wysokich i silnych, lecz żaden nie zostaje wybrany: Pan mówi prorokowi, że człowiek patrzy na to, co widać, a On patrzy na serce (1 Sm 16, 7). Przyprowadzają więc najmłodszego, który został na polu z owcami. Samuel wylewa mu na głowę olej namaszczenia i od tego dnia duch Pański spoczywa na Dawidzie.
Wkrótce potem wojsko Izraela drży przed Goliatem, olbrzymim wojownikiem filistyńskim, który od czterdziestu dni wyzywa lud do walki. Dawid, który przyszedł przynieść żywność braciom, staje przed nim z procą i pięcioma gładkimi kamieniami. Mówi Filistynowi, że ten przychodzi z mieczem, dzidą i oszczepem, a on przychodzi w imię Pana Zastępów (1 Sm 17, 45). Pierwszy kamień trafia olbrzyma w czoło. Od tamtej pory „Dawid i Goliat” oznacza słabego, który zwycięża silnego.

Król Jerozolimy
Król Saul, zazdrosny o sukcesy Dawida, nastaje na jego życie. Dawid ucieka i przez długi czas wiedzie na pustyni życie wyjętego spod prawa. Dwukrotnie ma Saula w swojej mocy i dwukrotnie odmawia podniesienia ręki na „pomazańca Pańskiego”. Po śmierci Saula i swojego przyjaciela Jonatana zostaje królem, najpierw Judy, a potem całego Izraela. Zdobywa twierdzę Jerozolimy, która staje się „Miastem Dawida”, i wprowadza do niej Arkę Przymierza przy dźwięku trąb, tańcząc z całych sił przed Panem.
Dawid pragnie zbudować dom dla Boga. Przez proroka Natana Bóg odpowiada mu, że to On zbuduje Dawidowi dom, czyli dynastię, i że jego dom i królestwo będą trwać na wieki (2 Sm 7, 16). Ta obietnica będzie karmić całe oczekiwanie na Mesjasza, przyszłego króla z rodu Dawida.
Grzech i przebaczenie
U szczytu potęgi Dawid widzi ze swojego tarasu kobietę niezwykłej urody, Batszebę, żonę Uriasza, jednego ze swoich oficerów. Bierze ją do siebie, a potem, by ukryć swój grzech, każe wystawić Uriasza w najcięższym miejscu bitwy, gdzie ten ginie. Wtedy prorok Natan przychodzi do króla i opowiada mu historię bogacza, który zabrał biednemu jego jedyną owieczkę. Dawid wpada w gniew, a Natan mówi mu: „Ty jesteś tym człowiekiem!” Dawid nie szuka usprawiedliwień i wyznaje, że zgrzeszył przeciw Panu.
Tradycja przypisuje mu Psalm 51 (50), Miserere, najsłynniejszą modlitwę pokutną Biblii: „Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości… Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste”. Koniec jego panowania zaciemniają dramaty rodzinne, zwłaszcza bunt i śmierć jego syna Absaloma, którego gorzko opłakuje.

Śpiewak psalmów
Dawid, muzyk od młodości, jest tradycyjnym autorem siedemdziesięciu trzech psalmów. Psalmy wyrażają całe ludzkie życie przed Bogiem: ufność („Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie”), udrękę, gniew, pokutę i uwielbienie. Jezus modlił się nimi aż do krzyża („Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”, Psalm 22 [21]), a Kościół śpiewa je każdego dnia w Liturgii Godzin.
Dawid, przodek Jezusa
Nowy Testament otwierają słowa: „Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama” (Mt 1, 1). Józef pochodzi „z rodu Dawida”, Jezus rodzi się w Betlejem, mieście Dawida, a tłumy witają Go w Jerozolimie okrzykiem: „Hosanna Synowi Dawida!” W Jezusie spełnia się obietnica dana Dawidowi: król, którego panowaniu nie będzie końca.
Czego uczy nas jego życie?
Dawid pokazuje, że Bóg wybiera małych, że patrzy bardziej na serce niż na wygląd i że grzech, nawet ciężki, nie ma ostatniego słowa, gdy człowiek do Niego wraca. Modlimy się z Dawidem o odwagę wobec „olbrzymów” naszego życia, o przebaczenie i o to, by uczyć się wielbić Boga w każdych okolicznościach. Jest patronem muzyków i poetów.
Aby modlić się razem z nim, odmów modlitwę z królem Dawidem albo podejmij nowennę z królem Dawidem, od 20 do 28 grudnia.
Gdzie wspominać króla Dawida?
- Betlejem: rodzinne miasto Dawida, w którym narodzi się Jezus, jego potomek.
- Jerozolima: Miasto Dawida, odkopywane na południe od Starego Miasta, oraz góra Syjon, gdzie średniowieczna tradycja umieszcza jego grób, pod salą Wieczernika.
- Hebron: miejsce, w którym został namaszczony na króla i panował przez siedem i pół roku.
- Florencja: Dawid Michała Anioła w Galleria dell’Accademia, jeden z najsłynniejszych posągów świata.
Zobacz także
- Święty Józef, „syn Dawida”, oblubieniec Najświętszej Maryi Panny.
- Najświętsza Maryja Panna, Matka Jezusa, „Syna Dawida”.
- Święty Jan Chrzciciel, ostatni z proroków, który zapowiada Mesjasza.
- Święty Amos, pasterz i prorok, który podobnie jak Dawid pochodził z Judy.