Święty Szarbel Makhlouf (w wielu krajach nazywany Charbelem) był libańskim mnichem i kapłanem maronickim, który zmarł w 1898 roku po dwudziestu trzech latach życia pustelniczego w górach Annaya. Urodził się jako Jusuf Makhlouf w górskiej wiosce na północy Libanu i prowadził życie modlitwy, milczenia i pokuty, z dala od wszystkiego. Po jego śmierci światła nad grobem i stan jego ciała przyciągnęły tłumy, a jego wstawiennictwu przypisuje się bardzo wiele uzdrowień. Kanonizowany przez Pawła VI w 1977 roku, ma wspomnienie 24 lipca i dziś modlą się do niego ludzie na całym świecie.
Kim był święty Szarbel?
Szarbel należał do Kościoła maronickiego, wschodniego Kościoła katolickiego w jedności z Rzymem, którego korzenie sięgają świętego Marona, syryjskiego mnicha z IV wieku, i który jest obecny przede wszystkim w Libanie. Całe życie spędził w Libańskim Zakonie Maronitów, zakonie monastycznym powstałym pod koniec XVII wieku. Niczego nie napisał, nie założył żadnego dzieła i prawie nigdy nie opuszczał swoich gór. Jego świętość to świętość życia całkowicie oddanego Bogu w modlitwie.
Jest dziś jednym z najbardziej popularnych świętych Bliskiego Wschodu. Jego twarz, wzorowana na fotografii z 1950 roku i powtarzana na wielu ikonach, widnieje w domach, samochodach i kościołach, zarówno u chrześcijan, jak i u wielu libańskich muzułmanów. Libańska diaspora zaniosła jego kult aż do Ameryki, Australii i Europy.
Dzieciństwo w libańskich górach
Jusuf Antun Makhlouf urodził się 8 maja 1828 roku w Bekaa Kafra, jednej z najwyżej położonych wiosek Libanu, nad świętą doliną Kadisza. Był najmłodszym dzieckiem ubogiej rodziny chłopskiej. Jego ojciec, zmuszony przez wojsko do przymusowych robót, zmarł w drodze powrotnej, gdy Jusuf miał zaledwie trzy lata. Wychowywała go bardzo pobożna matka, a potem wuj.
Jako dziecko pasł stada i przyzwyczaił się modlić w małej grocie niedaleko wioski. Dwaj jego wujowie ze strony matki żyli jako pustelnicy w dolinie Kadisza, a on często ich odwiedzał. Ich przykład głęboko naznaczył jego powołanie.
Mnich Libańskiego Zakonu Maronitów
W 1851 roku, mając dwadzieścia trzy lata, Jusuf potajemnie opuścił rodzinną wioskę i wstąpił do klasztoru Matki Bożej w Mayfouk. Otrzymał tam habit i imię Szarbel, po męczenniku z Edessy z II wieku. Nowicjat kontynuował w klasztorze Świętego Marona w Annaya, gdzie w 1853 roku złożył śluby. Następnie studiował teologię w klasztorze w Kfifan, gdzie jego nauczycielem był święty Nimatullah Kassab Al-Hardini, również później kanonizowany.
23 lipca 1859 roku przyjął święcenia kapłańskie w Bkerké, siedzibie patriarchatu maronickiego. Wrócił do Annaya, gdzie przez szesnaście lat żył we wspólnocie: modlitwa liturgiczna, praca na polu, posłuszeństwo i milczenie. Współbracia zauważali jego żarliwość podczas Mszy Świętej i niezwykłą skromność życia.
Dwadzieścia trzy lata w pustelni
W 1875 roku Szarbel otrzymał od przełożonych pozwolenie, by zamieszkać w pustelni Świętych Piotra i Pawła, na wzgórzu górującym nad klasztorem. Spędził tam ostatnie dwadzieścia trzy lata życia. Reguła pustelników była bardzo surowa: jeden posiłek dziennie, praca fizyczna, długie godziny modlitwy, w nocy i w dzień. Centrum jego życia była Msza Święta, którą odprawiał codziennie, bardzo powoli.
16 grudnia 1898 roku doznał ataku choroby podczas odprawiania Mszy. Zmarł osiem dni później, 24 grudnia 1898 roku, w wigilię Bożego Narodzenia. Zgodnie ze zwyczajem mnichów pochowano go bez trumny na klasztornym cmentarzu.
Po śmierci: światła i uzdrowienia
W kolejnych miesiącach mieszkańcy okolicy mówili, że widzieli światło jaśniejące nad jego grobem. W 1899 roku otwarto grób: ciało znaleziono nienaruszone, wydzielało płyn zmieszany z krwią. Złożono je w trumnie, w jednej z kaplic klasztoru. W 1950 roku grób ponownie otwarto w obecności świadków; wiadomość o tym sprowadziła rzesze pielgrzymów i doniesiono o wielu uzdrowieniach.
Paweł VI beatyfikował go 5 grudnia 1965 roku, na zakończenie Soboru Watykańskiego II, a kanonizował 9 października 1977 roku. Spośród bardzo wielu nowszych świadectw najbardziej znane jest świadectwo Nohad El Shami, Libanki, która twierdzi, że została uzdrowiona w 1993 roku, gdy święty Szarbel ukazał się jej we śnie. Od tego czasu 22 dnia każdego miesiąca w Annaya odbywa się marsz modlitewny.
Dlaczego modlimy się do świętego Szarbela?
Świętego Szarbela wzywa się przede wszystkim za chorych: przypisuje mu się tysiące uzdrowień, a w Annaya świadczy o nich wiele wotów. Modlimy się do niego także za Liban, o pokój na Bliskim Wschodzie i za tych, którzy w zbyt zabieganym życiu szukają ciszy i modlitwy. Jego przykład przypomina, że świętość może wzrastać w życiu ukrytym, z dala od zgiełku.
Symbole i przedstawienia
Święty Szarbel jest przedstawiany jako mnich maronicki, w czarnym habicie z kapturem, z długą siwą brodą i spuszczonym wzrokiem. Często trzyma różaniec lub książkę. Jego najbardziej rozpowszechniony wizerunek opiera się na fotografii zrobionej w 1950 roku przez pielgrzymów, na której niektórzy dopatrzyli się jego twarzy.
Gdzie modlić się do świętego Szarbela?
Głównym miejscem pielgrzymek jest klasztor Świętego Marona w Annaya w Libanie, gdzie znajdują się jego grób, muzeum, a wyżej pustelnia, w której żył. W rodzinnej wiosce Bekaa Kafra zachował się jego dom rodzinny i grota, w której modlił się jako dziecko. Na świecie jest mu poświęconych wiele parafii maronickich.
Modlitwa do świętego Szarbela
Do świętego Szarbela modlimy się za chorego, o pokój, za Liban albo o to, by nauczyć się modlić w ciszy. Poznaj modlitwę do świętego Szarbela i nowennę do świętego Szarbela, którą zaczyna się 15 lipca.
Zobacz także
Nauczycielem świętego Szarbela był święty Nimatullah Kassab Al-Hardini, inny mnich Libańskiego Zakonu Maronitów. Jego życie pustelnika przypomina życie świętego Antoniego Wielkiego, ojca mnichów, a jego wierność Mszy Świętej wierność Ojca Pio, innego świętego bliskiego chorym.