Abraham

Pierwszy z biblijnych patriarchów, powołany przez Boga do opuszczenia swojego kraju i wyruszenia do nieznanej ziemi, uwierzył obietnicy potomstwa licznego jak gwiazdy na niebie i stał się ojcem ludu Izraela oraz wzorem wiary dla żydów, chrześcijan i muzułmanów.

📩 Otrzymuj co rano modlitwę dnia e-mailem

Wspomnienie
9 października
Imieniny
Abraham
Patriarcha Abraham, starzec z siwą brodą, wznoszący oczy ku niebu pełnemu gwiazd
Caravaggio, domena publiczna, via Wikimedia Commons. Źródło · Licencja

Abraham w skrócie

Abraham: biblijny patriarcha, powołany przez Boga do opuszczenia swojego kraju, ojciec ludu Izraela i „ojciec wierzących” dla żydów, chrześcijan i muzułmanów. Wspomnienie liturgiczne: 9 października.

Chwila na grę?

Wszystkie gry 

Kluczowe daty w życiu Abrahama

  1. Ur i CharanAbram opuszcza Ur chaldejskie razem ze swoim ojcem Terachem, żoną Saraj i bratankiem Lotem.
  2. W wieku siedemdziesięciu pięciu latBóg każe mu wyjść z rodzinnej ziemi do kraju, który mu wskaże, i obiecuje, że uczyni z niego wielki naród.
  3. W KanaanieWznosi ołtarze w Sychem i w Betel, rozstaje się z Lotem i otrzymuje błogosławieństwo Melchizedeka.
  4. PrzymierzePod gwiazdami Bóg obiecuje mu niezliczone potomstwo i zawiera z nim przymierze.
  5. W MamrePrzyjmuje trzech tajemniczych gości, którzy zapowiadają narodziny syna, i wstawia się za Sodomą.
  6. IzaakW wieku stu lat doczekuje się narodzin Izaaka, syna obietnicy.
  7. Góra MoriaBóg prosi go o złożenie Izaaka w ofierze, a potem powstrzymuje jego rękę.
  8. W wieku stu siedemdziesięciu pięciu latUmiera i zostaje pochowany w Hebronie, w grocie Makpela, obok Sary.

Abraham jest pierwszym z biblijnych patriarchów i „ojcem wierzących”. Według tradycji biblijnej około XIX wieku przed Chrystusem Bóg wzywa go do opuszczenia swojego kraju i wyruszenia do nieznanej ziemi, obiecując mu potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie, choć jego żona Sara jest niepłodna. Abraham wierzy, wyrusza w drogę i staje się ojcem ludu Izraela. Żydzi, chrześcijanie i muzułmanie widzą w nim wzór wiary. Martyrologium Rzymskie wspomina go 9 października.

Kim był Abraham?

Jego historię opowiada Księga Rodzaju (rozdziały od 11 do 25). Najpierw nazywa się Abram; Bóg zmienia jego imię na Abraham, co znaczy „ojciec mnóstwa”. Pochodzący z Ur w Mezopotamii, osiada z rodziną w Charanie, a potem wyrusza do Kanaanu, dzisiejszej Ziemi Świętej. Jako koczowniczy pasterz żyje w namiocie razem ze swoimi stadami. Nie jest bohaterem bez skazy: kłamie ze strachu, niecierpliwi się, czasem wątpi. Ufa jednak Bogu, a Księga Rodzaju mówi, że Pan poczytał mu tę wiarę za sprawiedliwość (Rdz 15, 6).

Powołanie: wyjdź ze swojej ziemi

Bóg mówi do Abrama, aby opuścił swoją ziemię, swoich krewnych i dom swojego ojca i poszedł do kraju, który On mu ukaże. Obiecuje, że uczyni z niego wielki naród, że będzie mu błogosławił i że w nim będą błogosławione wszystkie ludy ziemi (Rdz 12, 1-3). Abram ma siedemdziesiąt pięć lat. Wyrusza, nie wiedząc, dokąd idzie, jak powie List do Hebrajczyków. To powołanie czyni go wzorem dla wszystkich, którzy porzucają swoje zabezpieczenia, aby pójść za Bogiem.

Gwiazdy i przymierze

Mijają lata, a Abram wciąż nie ma dziecka. Skarży się na to Bogu, który wyprowadza go pod nocne niebo i każe mu policzyć gwiazdy, jeśli potrafi: tak liczne będzie jego potomstwo (Rdz 15, 5). Abram wierzy. Bóg zawiera z nim przymierze, zmienia jego imię i imię jego żony, która staje się Sarą, czyli „księżniczką”. W międzyczasie Abraham ma syna, Izmaela, ze służącą Hagar; tradycja muzułmańska uważa Izmaela za swojego przodka.

Abraham przyjmujący trzech gości pod dębem Mamre i podający im posiłek
Abraham przyjmuje trzech gości pod dębem Mamre. Obraz: Andrei Rublev, domena publiczna, via Wikimedia Commons. Źródło · Licencja

Gościnność w Mamre

W dzień wielkiego upału Abraham, siedząc u wejścia do namiotu przy dębach Mamre, widzi trzech mężczyzn. Biegnie im na spotkanie, kłania się do ziemi i przygotowuje im posiłek. Goście zapowiadają, że Sara mimo podeszłego wieku urodzi syna; Sara, która słucha za namiotem, zaczyna się śmiać. Tradycja chrześcijańska widziała w tych trzech gościach obraz Trójcy Świętej, który rosyjski malarz Andriej Rublow przedstawił na słynnej ikonie. Abraham długo wstawia się potem za Sodomą, targując się z Bogiem o ocalenie miasta ze względu na kilku sprawiedliwych.

Ofiara Izaaka

Wreszcie rodzi się Izaak, którego imię znaczy „śmieje się”. Potem przychodzi najtrudniejsza próba: Bóg prosi Abrahama, aby złożył syna w ofierze całopalnej na jednej z gór w krainie Moria. Abraham wyrusza, Izaak niesie drewno. Gdy syn z niepokojem pyta o jagnię, ojciec odpowiada mu, że Bóg sam je sobie upatrzy. W ostatniej chwili anioł powstrzymuje jego rękę, a zamiast Izaaka zostaje złożony w ofierze baran. Chrześcijanie widzieli w tej opowieści zapowiedź ofiary Chrystusa, jedynego Syna, który niesie drewno krzyża.

Ojciec wierzących

Święty Paweł czyni z Abrahama wzór wiary: Abraham wbrew wszelkiej nadziei uwierzył i miał nadzieję (Rz 4, 18), a wszyscy, którzy wierzą, są jego dziećmi. W pierwszej modlitwie eucharystycznej Kościół wciąż wspomina ofiarę naszego patriarchy Abrahama. Żydzi, chrześcijanie i muzułmanie powołują się na niego: mówi się o „religiach abrahamowych”. Abraham przypomina, że wiara jest przede wszystkim drogą zaufania.

Aby modlić się razem z nim, odmów modlitwę z Abrahamem albo odpraw nowennę z Abrahamem, od 30 września do 8 października.

Gdzie wspominać Abrahama?

Zobacz także

Abraham: najczęściej zadawane pytania

Czy Abraham jest świętym?

Tak. Kościół katolicki czci patriarchów i proroków Starego Testamentu jako świętych. Martyrologium Rzymskie wspomina Abrahama 9 października, a liturgia nazywa go naszym ojcem w wierze.

Dlaczego Abrahama nazywa się ojcem wierzących?

Ponieważ uwierzył obietnicy Boga, nie widząc jej spełnienia, gdy opuścił swój kraj i gdy mimo podeszłego wieku miał nadzieję na syna. Święty Paweł wyjaśnia, że wszyscy, którzy wierzą, żydzi i poganie, są jego dziećmi przez wiarę (Rz 4; Ga 3).

Co oznacza ofiara Izaaka?

To najwyższa próba wiary Abrahama, gotowego oddać Bogu wszystko. Powstrzymując jego rękę, Bóg pokazuje, że nie chce ofiar z ludzi. Chrześcijanie odczytują w niej zapowiedź Chrystusa, jedynego Syna ofiarowanego przez Ojca.

Czy Abraham jest wspólny dla żydów, chrześcijan i muzułmanów?

Tak. Żydzi widzą w nim ojca ludu Izraela, chrześcijanie ojca wierzących, a muzułmanie proroka Ibrahima, przodka Arabów przez Izmaela. Dlatego mówi się o religiach abrahamowych.

Gdzie jest pochowany Abraham?

Według Księgi Rodzaju w Hebronie, w grocie Makpela, którą kupił, aby pochować w niej Sarę (Rdz 23; 25, 9). Nad tym miejscem wznosi się dziś Grób Patriarchów, budowla z czasów Heroda, podzielona między meczet i synagogę.

Abraham: kiedy przypada wspomnienie?

Wspomnienie liturgiczne przypada 9 października.

Abraham: jaką modlitwę odmawiać?

Saintspedia proponuje tekst „Modlitwa z Abrahamem”, a także nowennę, czyli dziewięć dni modlitwy.

Tego samego dnia (9 października) wspominamy także

Inni święci