Święty Adalryk (po niemiecku Adalrich albo Alaric), zwany też Adalrykiem z Ufenau albo z Einsiedeln, to mnich z X wieku, syn księcia Szwabii Burcharda II i księżnej Reginlindy. Kapłan, a potem benedyktyn w opactwie Einsiedeln w Szwajcarii, żył jako pustelnik na wyspie Ufenau, na Jeziorze Zuryskim, gdzie zmarł 29 września 973 roku. Jego wspomnienie przypada 29 września.
Kim był święty Adalryk?
Adalryk należał do wysokiej arystokracji południowych Niemiec: jego ojciec, Burchard II, był księciem Szwabii. Wybrał jednak życie ukryte, dzielone między klasztor w Einsiedeln a samotność małej wyspy. Jak w przypadku wielu świętych tej epoki, źródła są nieliczne i późne, a znamy przede wszystkim kilka zasadniczych rysów jego postaci: życie kapłana i mnicha, przywiązanie do matki, życie pustelnicze i kult oddawany przy jego grobie.
Niektóre dane pozostają niepewne. Czasem podaje się, że urodził się około 950 roku, co słabo zgadza się ze śmiercią jego ojca w 926 roku: bardziej prawdopodobne jest, że urodził się przed tą datą. Lepiej trzymać się tego, co pewne: zmarł w 973 roku i bardzo wcześnie zaczęto go czcić na Ufenau.

Syn księcia, który został kapłanem
Adalryk był synem Burcharda II, księcia Szwabii, i Reginlindy, pochodzącej według niektórych źródeł z rodu Nellenburgów. Po śmierci Burcharda Reginlinda wyszła ponownie za mąż za księcia Szwabii Hermana I, a potem zwróciła się ku życiu pobożnemu. Jest związana z historią Ufenau, małej wyspy na Jeziorze Zuryskim, gdzie miała zbudować kościół Świętych Piotra i Pawła.
Adalryk został kapłanem tego kościoła. Następnie wstąpił do zakonu benedyktynów w opactwie Einsiedeln, założonym kilkadziesiąt lat wcześniej w miejscu, gdzie żył pustelnik święty Meinrad. Miał tam otrzymać jakiś urząd w służbie wspólnoty.
Pustelnik z Ufenau
Dotknięta według tradycji trądem, księżna Reginlinda usunęła się na wyspę Ufenau, a syn jej tam towarzyszył. Adalryk pozostał wierny temu życiu w odosobnieniu. Resztę swoich dni spędził jako pustelnik, między wyspą a lasem Einsiedeln, w modlitwie i ubóstwie. Zmarł 29 września 973 roku i został pochowany w kościele Świętych Piotra i Pawła na Ufenau.
Jego historia to historia syna, który nie opuścił chorej matki, i mnicha, który szukał Boga w ciszy. Przypomina, że chrześcijańska samotność nie jest ucieczką, lecz drogą miłości i modlitwy.
Kult i ikonografia
Kult świętego Adalryka jest poświadczony od XIV wieku. Już w 1372 roku wzniesiono na jego cześć ołtarz. W 1659 roku otwarto jego grób, a kości złożono w barokowym sarkofagu; ten sarkofag, dziś pusty, przeniesiono do kaplicy Świętego Marcina, drugiego sanktuarium na wyspie. Jego szczątki przeniesiono do Einsiedeln w 1959 roku. Od XVII wieku jest czczony w Einsiedeln i we Freienbach, nad brzegiem jeziora, gdzie poświęcony mu jest kościół parafialny. Przedstawia się go jako mnicha benedyktyna albo kapłana, zwłaszcza na fresku w kościele na Ufenau.

Czego uczy nas święty Adalryk?
Święty Adalryk mógł żyć wśród zaszczytów książęcego dworu. Wolał służyć jako kapłan, modlić się jako mnich i pozostać przy chorej matce. Jego życie pokazuje, że miłość synowska i szukanie Boga mogą iść w parze. Można się do niego modlić za tych, którzy opiekują się starszymi albo chorymi rodzicami, o powołania monastyczne i za wszystkich, którzy szukają wewnętrznej ciszy.
Gdzie modlić się do świętego Adalryka?
- Wyspa Ufenau (Jezioro Zuryskie, kanton Schwyz): kościół Świętych Piotra i Pawła, miejsce jego pochówku, i kaplica Świętego Marcina, gdzie znajduje się jego barokowy sarkofag.
- Einsiedeln (kanton Schwyz): opactwo benedyktyńskie, w którym był mnichem i do którego przeniesiono jego szczątki.
- Freienbach (kanton Schwyz): poświęcony mu kościół parafialny.
Zobacz także
- Święty Meinrad, pustelnik, którego cela dała początek opactwu Einsiedeln.
- Święty Wolfgang z Ratyzbony, mnich z Einsiedeln w tym samym czasie, który został biskupem.
- Święty Benedykt z Nursji, którego regułę zachowywał.